บทที่ 90 คุณกินหมาล่าเซียงกวอโหมะ?

เวลาล่วงเลยไป อรวินท์นั่งวาดภาพมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววของเจตน์

หญิงสาวสะบัดข้อมือที่เริ่มเมื่อยล้า พลางทอดสายตามองผลงานที่เพิ่งวาดเสร็จด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ "วาดได้ไม่เลวเลยแฮะ เหมือนเจตน์ไม่มีผิดเพี้ยน!"

เธอวางภาพวาดแหมะไว้บนโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม แสงแดดอุ่น ๆ ที่สาดส่องลงมากระทบกายท...